ℕ𝕖𝕠𝕟 𝕫𝕠𝕞𝕓𝕚𝕖 𝕔𝕝𝕦𝕓

می‌خوام یه صحبتی راجب بیماری خود چص پنداری مزمن داشته باشم؛

خب برای مثال چند مورد از علائم افرادی که مبتلا به این بیماری هستند(به هیچ عنوان اشاره به شخص خاصی ندارماااا) رو نام میبرم:

۱ ـ تظاهر به عاقل و بالغ و منطقی بودن( از نمونه صحبت های همون شخصی که اشاره ای بهش ندارم در این مورد: وایححح چطوری میتونید وقتتون رو تلف کنید ، چطوری انقدر خودتون رو بی ارزش می کنیدحححح)

۲ ـ خودنمایی و سعی بر نشان دادن خود به عنوان شخصی بزرگ و بالغ

۳ ـ دخالت در بحث هایی که به خود مربوط نیست صرفاً به دلیل جلب توجه 

۴ ـ تخریب دیگران برای بالا بردن خود(که این قضیه کاملا عکس عمل می کنه اما شخصی که بهش اشاره ای ندارم قابلیت فهم این موضوع رو نداشت)

۵ ـ حس کردن به اینکه  نظرات خود درباره دیگران بسیار مهم و حیاتی است و اگر نظر منفی ای در باره کسی داشته باشی  شخص خود را از زندگی ساقط میکند (برای مثال مجدداً همون شخصی که اشاره ای بهش ندارم بنده رو در یک جمع غریبه خطاب کرد و فکر کرد زندگیم مختل میشه با نظر ایشون اما جا داره بهش بگم عزیزدلم از غم و اندوه اینکه منو غریبه دیدی که نه اما از ""'ذوقِ""" اینکه عقب افتاده ی متوهمی مثل تو منو دوست خودش ندیده و غریبه خطابم کرده از خواب و خوراک افتادم)

و ....

در کل بیمارانی که به خود چص پنداری مزمن دچار هستند ، فاقد هر گونه شعور و شخصیت هستند و فقط افرادی که خودشان نیز به چص پنداری مزمن مبتلا هستند با این افراد کنار میان(البته به مدت کوتاه)

( نکته تستی : به این افراد بیشتر از ارزششون بها ندید و جدی نگیریدشون چون باعث بد تر شدن بیماریشون میشه)

و در آخر باید بگم که اگر حس می‌کنید در شرف ابتلا به این بیماری هستید حتما سعی کنید به دنبال درمان باشید و خود را اصلاح کنید .

(پ ن : شخصی که اشاره خاصی بهت ندارم بزرگ ترین نیازمندی تو الان اینه که یکم اخلاق های مضحکت رو اصلاح کنی نه اینکه به دنبال جلب توجه باشی)